Over weggaan van huis en terugkijken op thuis

on my way

Lissabon, 10 november 2015

“Wat heeft de Camino jou geleerd?” is de vraag die me door velen werd gesteld op mijn weg te voet naar Santiago. Sommige hebben een pasklaar antwoord, weten haarfijn te verwoorden waar ze naar op zoek zijn of wat ze denken te vinden. Voor anderen is deze vraag iets wat te direct geformuleerd. Zij zwijgen in alle bescheidenheid bij het gebrek aan de woorden om te kunnen verwoorden wat voor hen van belang is in deze tocht. Maar dát je wat zal leren op weg naar Santiago waarbij je zo’n 780 km zal afleggen, te voet of per fiets, dat staat buiten kijf.

Voor mij was het antwoord op deze vraag, wat de camino me heeft bijgebracht en doen beleven, wat het betekent om alles wat je dierbaar is achter je te laten. Ik vertel ze over mijn reis, mijn ‘camino’, die begon op 28 augustus. Nooit eerder in mijn leven heb ik zoveel liefde, zoveel warmte gevoeld van alle mensen om me heen. Deze ervaring was zo indrukwekkend dat het de eerste weken van mijn reis zou kleuren en me zou doen beseffen dat alles wat een mens te wensen heeft voor mij in Nederland te vinden is. Er was geen enkele reden om van huis weg te gaan, buiten mijn verlangen om de wereld te verkennen en mijn streven om dit op mijn eigen wijze te volbrengen: op de fiets.

Ik vervolg mijn verhaal, over de manier waarop ik was vertrokken en de wijze waarop ik de laatste weken in Nederland had beleefd. Zo waren het mijn laatste lesdagen als docent die me hebben doen ervaren hoe ontzettend waardevol mijn werk was geweest. Het waren de openhartige woorden van collega’s die je altijd zou verdienen in het onderwijs, maar enkel expliciet ontvangt bij het beëindigen van je baan. Het waren de oprechte en onbevangen reacties van mijn leerlingen bij het horen van mijn plan. Vol met praktische vragen, vol verbijstering, verbazing maar ook vol verwondering. Ik had duidelijk iets in beweging gezet, wellicht meer dan ooit tevoren.

En ook buiten mijn werk waren er vele tastbare herinneringen. Zo waren het de laatste zonnige weken die ik deze zomer vele malen bewuster had doorgebracht met mijn huisgenoten op ons prachtige ‘landgoed’ te Haarendael. Het was het laatste grote feest dat ik had gegeven voor vrienden en familie wat me deed beseffen hoe gelukkig ik me wel niet mag prijzen met al deze fijne mensen om me heen. Het was die ene persoon die me nog net voor vertrek liet voelen wat het betekent om iemand lief te hebben. Het was mijn familie met wie ik de laatste momenten had doorgebracht en bij wie ik zou voelen dat onze liefde onvoorwaardelijk is, ongeacht mijn besluit.

Dit alles tezamen te voelen en ervaren en dan te besluiten in je eentje je fiets te pakken en de wijde wereld in te trekken, is wellicht de mooiste en meest indrukwekkende ervaring die me tot nu toe is bijgebleven in mijn leven. Een gevoel dat ongetwijfeld werd versterkt door de wijze waarop ik zou reizen.

Wanneer je reist per fiets (of te voet), laat je alles wat je zo vertrouwd en dierbaar is langzaam achter je. Er is geen vliegtuig dat je in volle vaart van het ene stukje van de wereld naar de andere kant van de wereld dropt. Er is niets anders dan jij en je fiets en de wil om de wereld te verkennen, op eigen krachten, op eigen wijze. Iedere kilometer die je wijdt aan dit grote avontuur is er één die je verder van dit vertrouwde thuisfront doet verwijderen. En dat voel je. Niettemin was het juist dit gevoel dat me de kracht gaf om deze reis te ondernemen. En dat was maar goed ook, want potverdorie wat was die eerste week zwaar!

camino 2015

Ga je eigen weg
Niet persé per fiets
Niet zozeer op reis,
gewoon in ‘t leven.
Dat is wat ik anderen zou willen meegeven.

Liefs uit Lissabon,

Janneke