Over fietsen zonder zijwieltjes

Ik was drie jaar en helemaal zeker van mijn zaak. Ik wilde fietsen zonder zijwieltjes. Ik was toch veel te groot om met zijwieltjes te fietsen. Op het idee gebracht door mijn oudere broer die zeer recentelijk ook voor het eerst zonder zijwieltjes had gefietst was ik overtuigd van mijn eigen kunnen. Dat hij twee jaar ouder was deed er niet toe. Als kind heb je zo je eigen logica. Mijn vader stemde toe. Niet omdat hij zo zeker was van mijn ambitieuze plan, maar eerder omdat hij wist dat ik me er toch niet bij neer zou leggen… Dit moest en zou gebeuren. Wie weet leert ze daar van, had hij gedacht. Zo leren alle kinderen ten slotte: met vallen en opstaan.

IMG_7415

Ik stond in de startblokken. Klaar voor deze nieuwe fase in mijn leven: zij-wieltjes-vrij. Een stapje dichterbij: de grote mensen. En zo zou het gebeuren. Mijn ouders keken me na op die enorme inrit. Ik voelde de hand van mijn vader op mijn rug en de ogen van mijn moeder, maar was nog te jong om hun gevoel van bezorgdheid te begrijpen. Ik kende alleen de stem van mijn eigen wilskracht. En dus zette ik extra hard af, en zette ik door.

Daar ging ik! Ik fietste zonder zijwieltjes. Hopla. Just like that!

En nu zou het een super romantisch verhaal zijn als ik zou zeggen dat ik toen al droomde van een wereldreis op de fiets. Maar dat zou gelogen zijn.

Ik hield van fietsen…

IMG_7393

… maar minstens zo veel van het rijden op mijn traptractor.

Wat we die dag alleen nooit hadden kunnen denken, is dat we een dikke vijfentwintig jaar later met dezelfde spanning op diezelfde inrit zouden staan… Met een bonkend hart stond ik opnieuw klaar voor de start. Dit keer had dat kleine meisje in mij me gezegd dat ze de wereld wilde verkennen. Op de fiets. En hoe sterk mijn vader had geprobeerd om me van dat idee af te brengen (omdat de theorie van vallen en opstaan niet meer zo makkelijk wordt toegepast bij 28-jarigen), had hij ongetwijfeld ook deze keer geweten dat het een onbegonnen zaak was. Het enige verschil met 25 jaar geleden was dat ik dit keer mijn ouders in de ogen keek voor ik vertrok. Ik keek mijn moeder in de ogen en zag wat ik had veroorzaakt met mijn wilde plan.

En ik zou kunnen zeggen dat ik er klaar voor was. Dat ik wist waar ik aan begon… maar ook dat zou gelogen zijn. Ik had geen idee wat me te wachten zou staan. Ik had geen idee wat ik me op de hals had gehaald. En tocht wist ik dat het moest gebeuren. Ik had datzelfde gevoel in mijn onderbuik gehad; dat dit was wat ik wilde. Zonder eenduidige plannen, zonder een concreet ‘waarom’.

IMG_1631

En zo fietste ik van thuis naar Lissabon.

DSCN4756

Nieuw Zeeland van de bodem naar de top.

IMG_6129

Doorkruiste ik Australië op mijn fiets.

.Amsterdam

En toen het na 9 maanden van huis tijd was om gewoon weer even terug te gaan naar ‘ons thuis’.

Veghel

Zou ik voelen dat het goed was.

papa & mama

Soms moet je gewoon beginnen. De mensen die je liefhebt zullen achteraf begrijpen waarom.

Omdat ik wilde fietsen zonder zijwieltjes. Omdat ik wist dat ik het kon.

-x-

Janneke

 

3 thoughts on “Over fietsen zonder zijwieltjes

  1. mooi begin verhaal van je vervolgreis!! geweldig je vroege liefde voor fietsen en je traptractor ;) en waarschijnlijk nog belangrijker de durf om die eerste stap steeds te maken… yes you can!
    ik kijk uit naar als je volgende stories :)

  2. Mooie metafoor Janneke! Ik ben trots op je, wat een prachtige stap in je leven. Veel plezier tijdens deel 2…

Comments are closed.