Over de multifunctionaliteit van wasknijpers en Hollandse gemoedelijkheid

knijper a

Lissabon, 12 november 2015

“Heb jij nu een wasknijper in je haar?” vraagt ze me vol ongeloof. Ik grijp naar mijn haar en voel daar, inderdaad de wasknijper die ik er enige tijd geleden heb ingestopt. Met een lach antwoord ik haar “tja ik ben al even onderweg… “ En eigenlijk hoef ik daar al niets meer aan toe te voegen. Ik kan haar uitleggen waarom uitgerekend deze wasknijper zo’n uiterst geschikt object was voor de problematiek van de wereldreiziger wiens kapsel nieuwe vormen aanneemt en duidelijk te lang raakt. “Ik heb ook gereisd zegt ze met een lach.” Kijk wij begrijpen elkaar.

Ze komt uit Nederland, ik hoorde het gelijk bij binnenkomst. Het Engelse accent van Nederlanders herken je uit duizenden. Ze is zo’n dame waarbij je je meteen op je gemak voelt. Geen verborgen agenda’s of bijbedoelingen, geen verwachtingen of veeleisende vrouwenzaken, je weet meteen wat je aan d’r hebt. En daar hou ik wel van. Vol interesse en met ogen die gaan twinkelen bij het horen van reisverhalen vraagt ze naar de mijne. “Nou, ik ben vanuit Nederland naar Lissabon gefietst”. Ik betrap me erop dat de verbazing die dit bij haar teweeg brengt groter is dan mijn eigen verwondering over deze onderneming. Zo zegt mijn Hollandse relativeringsvermogen me dat iedereen deze taak zou kunen volbrengen. Naar Lissabon fietsen, dat kunnen we allemaal. Kijk, dat dit iets is wat ongetwijfeld de meeste mensen niet zouden willen, dat is iets anders.

Waarschijnlijk is het ook niet zozeer de tocht zelf die de mensen imponeert, zo besef ik me tijdens het gesprek, maar is het de keuze om het te ondernemen. Ik vervolg mijn verhaal over hoe ik tot deze keuze was gekomen, over wat ik achter me had gelaten, en wat me nog te wachten zou staan. “Kijk deze fietstocht naar Lissabon is eigenlijk slechts het begin…” We praten over de charme van het reizen, over het leven met de dag, de vele ontmoetingen, de tastbare herinneringen die je voor altijd rijker zullen maken, maar ook over de keerzijde van deze onderneming: over het achterlaten van je thuisfront, over de impact van de vele vriendinnen met kinderen, over generatieverschillen, onbegrip en misverstanden, kortom; over de druk die deze keuze met zich meebrengt.

Wauw zegt ze na afloop van dit gesprek vol enthousiasme, wat een verhalen! Je moet gaan schrijven! En zo begon ik…. Annemarie, deze is voor jou!