New Zealand: Shelter from the Storm

IMG_1841

Op 28 november zou ik aankomen in Queenstown. De plek die een gigantische indruk zou maken; een landing op de luchthaven van Queenstown is met recht spectaculair te noemen door het gigantische gebergte waar het door wordt omringd. De meeste van jullie zullen het ongetwijfeld kennen van de film Lord of The Rings. De meeste van jullie, Janneke niet natuurlijk want ik heb nog nooit het geduld gehad om die film af te kijken. Op het vliegveld stond Chris al klaar: ‘Are you Jannika?’. Kijk dat is nou eens een warm welkom! Afgereisd naar de andere kant van de wereld, en gewoon meteen bij mijn naam aangesproken. Het was waarschijnlijk ook niet te missen met die enorme fietsdoos op mijn iets te kleine karretje. Ik had Chris en zijn vrouw Jane via warmshowers gecontacteerd. Warmshowers werkt als een netwerk voor fietsers over de hele wereld. Zij bieden een warme douche aan voor hen die na dagen kamperen enigszins verwilderd of ‘vervuild’ zijn geraakt. Veelal krijg je de ruimte voor onderdak bij mensen thuis of een plek om te kamperen in de tuin, wordt je ontvangen met een warme maaltijd of krijg je een keuken tot je beschikking om zelf een maaltijd te bereiden, en bovenal (zo had ik in Portugal mogen ervaren) ben je zeker van uitzonderlijk goed gezelschap. Het zijn vaak de meest reislustige mensen die hun eigen fietservaringen maar al te graag met je willen delen. Ze zijn super gastvrij, makkelijk in de omgang en voor mij een uitzonderlijke mooie aanvulling op mijn enigszins solistische reis.

Met open armen werd ik ontvangen, en direct werd ik opgenomen in het dagelijkse programma van dit ondernemende stel. Op de vraag of ik een weekend zou mogen verblijven om mijn route uit te stippelen kreeg ik het antwoord dat dit geen enkel probleem was en dat ze me zelfs van het vliegveld zouden ophalen. Dit in ruil voor een wederdienst: of ik hen de volgende dag naar een mountainbikewedstrijd zou willen brengen, of beter gezegd of ik terug zou willen rijden? Tuurlijk, geen enkel probleem! En zo zou het gebeuren. Mijn tweede dag in Queenstown reedt ik van deze wedstrijd terug naar huis in m’n eentje in zo’n enorme forweeldrive omringd door een landschap dat je mond open doet vallen, mits je niet je volle verstand bij de weg zou moeten houden; ‘links blijven rijden, links blijven rijden’.

Er volgden super fijne dagen die me meer dan goed zouden introduceren hier in Nieuw-Zeeland. We aten samen, bezochten een paardenrace, een opening van een atelier, we gingen mountainbiken en voor een goede hike de bergen in. Ik maakte kennis met de ouders van Chris en verschillende vrienden van dit stel; kortom ik werd meer dan opgenomen in dit alledaagse leven hier in Nieuw Zeeland. Maar er werd ook gewerkt! Ik hielp bij het werken buiten in de tuin, het verzorgen van planten die zonder onze zorg ongetwijfeld aan uitdroging zouden komen te overlijden, ik reedt op een tractor alsof ik dit al jaren had gedaan, ik hielp bij het kappen van bomen en nog vele malen zou ik deelnemen aan het verkeer om iemand weg te brengen of op te halen. Ik voelde me hier meer dan thuis en dat was maar goed ook want wat niemand had kunnen verwachten zou gebeuren; ik zou hier uiteindelijk twee weken verblijven!

Na een kleine fysieke tegenslag zou de dokter me adviseren om rust te houden en nog even te wachten met fietsen. ‘No worries’ hadden Chris en Jane me gezegd, ik was meer dan welkom om te blijven, en daarbij kwam het niet eens zo slecht uit: zelf zouden ze op vakantie gaan naar Australie dus ik kon mooi op het huis passen en de kat verzorgen. ‘Loki’  was zijn naam. De kat die overdag de brave huiskat speelt en in de nacht op jacht gaat naar konijntjes en deze als hij de kans krijgt niet alleen ombrengt maar ook geheel oppeuzelt. Deze Loki zou mijn kameraad worden dit weekend, des te meer omdat we beide aan de antibiotica zaten: we konden ons leed delen. Loki ging met stappen vooruit en zo ook deze ietwat onervaren kattenverzorgster. Morgenvroeg stap ik weer op de fiets! En ik heb meer dan zin om deze tocht te ondernemen.

Soms is het goed om even te moeten wachten met dat waar je het liefste vandaag nog mee zou willen beginnen. Deze vroegtijdige pitstop heeft me de tijd gegeven om terug te kijken op mijn tocht naar Lissabon en vooruit te kijken op die enorme reis die nog voor me ligt. Ik had alle tijd om te schrijven, te schilderen, mijn site te verbouwen en dit tezamen deed me beseffen dat ik me op een verdomd mooie weg begeef! En niet te vergeten dat ik me super gelukkig mag prijzen met mensen als Jane en Chris om me heen die me hebben opgevangen alsof ik hier altijd al was. Ik zal het niet snel vergeten. Sterker nog, deze twee fijne mensen neem ik in gedachten mee op reis!

Liefs uit Gibbston, Nieuw Zeeland