Don’t you feel lonely sometimes? – PART ONE

Het is een vraag die me meerdere malen werd gesteld onderweg, maar ditmaal kwam de vraag op een speciaal moment: het was eerste kerstdag. Tegenover me zitten Julia en Hogar, een stel uit Duitsland dat hun uberlichte racefietsen had verruild voor een trackingfiets met bagage om Nieuw Zeeland op eigen krachten te verkennen. Ik denk na over deze vraag voordat ik hem beantwoord. Ik besef me dat het meerdere malen koppels zijn die me deze vraag als ‘solist-on-the-road’ voor de kiezen stellen. En dat het vandaag kerstmis is maakt deze vraag wellicht wat anders dan alle voorgaande keren. Voel ik me eenzaam onderweg? … Nee, eigenlijk niet, zo kom ik wederom tot dezelfde conclusie. Zelfs op een dag als vandaag waarbij ik me meer dan bewust ben van het gegeven dat ik me aan de andere kant van de wereld begeef, ‘all by myself’, zonder vrienden of familie, in een hostel met slechte kerstmuziek, omringd door mensen verkleed als rendier, of opgedirkt in een kitscherig kerstoutfit, op een zonnige warme dag van 30 graden waarop ik op mijn slippers rondstruin in deze ietswat kunstmatige omgeving, zelfs nu kan ik geen gevoel van eenzaamheid bespeuren. Maar zo voeg ik daar in alle openheid direct aan toe; laten we eerlijk wezen, het voelt op geen enkele wijze als kerstmis…

Terugkomend op de vraag, ik denk dat het idee van enkel op jezelf aangewezen zijn vele mensen afschrikt, maar in de praktijk werkt het (voor mij) juist bevrijdend en rustgevend. Ik denk terug aan de momenten in het verleden waarin ik me ooit eenzaam heb gevoeld en ik kom tot de conclusie dat ik geen van deze momenten daadwerkelijk alleen was; ik was omringd door mensen. Ik geloof dat het gebrek aan connectie en begrip of het ontbreken van de mogelijkheid om je compassie te delen, ons uiteindelijk eenzaam doet voelen van tijd tot tijd. Eenzaamheid komt van buiten, en niet zozeer van binnenuit, zo zou ik denken.

Ik vervolg mijn antwoord en ik vertel over mijn motivatie om deze reis alleen te ondernemen. Allereerst was er de praktische reden dat er simpelweg niemand in mijn omgeving te vinden was met dezelfde wilde reislustige ideeën en behoefte aan avontuur en activiteit. Maar om eerlijk te zijn, zo vertel ik haar, geloof ik dat ik het eigenlijk super waardeer om alleen te reizen. Al klinkt het als een contradictie: juist wanneer je alleen reist maak je super makkelijk contact met de mensen om je heen. Het maakt je reis op een bepaalde wijze juist socialer en rijker door al deze spontane ontmoetingen en kennismakingen onderweg, en het reizen per fiets versterkt deze ervaring. Je vormt op geen enkel wijze een bedreiging voor de omgeving waarin je je begeeft. Je straalt een bepaalde kwestbaarheid uit in je eentje op de fiets, waardoor je makkelijk wordt geaccepteerd en (h)erkend onderweg op een natuurlijke wijze. Overal vind je mensen onderweg die je aanspreken, die zich over je ontfermen, die je helpen nog voordat je om hulp kunt vragen, die water toerijken nog voordat je flessen leeg zijn, die je de weg wijzen nog voordat je kunt verdwalen. En waarschijnlijk is dit de beste verklaring voor het gegeven dat ik me niet ‘alleen’ voel hier aan de andere kant van de wereld. Sterker nog ik voel me meer dan gelukkig dat ik deze reis kan ondernemen. Ik voel me meer dan bevoorrecht dat ik me op deze wijze in de wereld kan begeven.

En zie hier, zo zeg ik hen, een spontaan kerstdiner met vier vrienden onderweg opgelopen (waarvan drie op de fiets), wie had dat kunnen denken? Ik geloof dat deze momenten me zo dierbaar zijn dat ik geen tijd heb om me ‘eenzaam’ te voelen.

IMG_2285

v.l.n.r.: Rafal uit Polen, Adien uit Frankrijk, ik, Julia en Hogar uit Duitsland. Merry Christmas!

En het mooiste moet nog komen; want wat ik deze dag nog niet zou weten is wat er de komende maand in het verschiet zou liggen. Deze solist op de fiets zou samen reizen voor een maand in Nieuw Zeeland en zoveel nieuwe mensen ontmoeten en ervaringen delen dat ze met een knoop in haar maag (door een licht gevoel van heimwee) het land zou verlaten. Hoe dat zo kon verlopen? Dat vertel ik je in het volgende bericht!

Liefs Janneke