On my way to Hoa Bihn, Vietnam, 14-01-2017


When you pass little girls beside the road that make you a little heart with their hands above their head,
you just know:
all will be fine.
I got touched by their little gesture of love and kindness,
as it was  kind of missing for a while.


***** confessions out of a cyclists-diary – written in the heat of the moment, in all honesty *****

Yesterday I kind of faced the fact that I was done with it. I was done with it all: with the people here. Just a couple a days ago I told myself that it was more suitable to describe them as ‘typical’ instead of  ‘unkind’. But yesterday I made up my mind as I thought: Fuck you! Fuck you all! This has nothing to do with differences in culture, traditions or belief: this is a matter of decency. Never before I’ve been laughed out in this way, never before I’ve been ignored that often. Never before I have been neglected as I asked for help along my way; for a place to sleep, for water, or for food. Never before I was told ‘NO’ so often in such and unfriendly way. And I couldn’t help it: I just started to feel slightly affected about it as it.

****** since this story was written in Dutch originally – scroll down for the Dutch version of the story ******

Can I have a meal here? I ask. Ann (as it’s the Vietnamese word for food). NO. Yes…. but…. I answer… as I continue my request, pointing at this big poster of food next to their door: where there’s written with big letters: ‘Com and Pho’ (the Vietnamese for Rice and Noodles)  NO he says. No? I ask? As I repeat the question full of disbelief. Well all right then says the man, in a super unfriendly way as if I said something wrong. I take my seat in their little restaurant, feeling slightly uncomfortable. But soon I would find out that there was no reason for that, as there were people coming by and walking in. You see! I think, it’s a common place to eat indeed! Then what was all the commotion about? I ask myself as I eat my plate of pho.

Can I buy a bottle of water I ask, pointing to the empty bottle of water in my hand and the full bottles of water in their little shop. NO she says. No? I question the woman as I, again point at the bottles in the shelves of their little shop. With aversion the lady sells me a bottle of water. I give her a thank you as I say ‘comon’ in the Vietnamese way. Nothing. Nada. No response. And I walk out with this bottle of water in my hand, and a feeling of being slightly confused in my belly.

It’s almost getting dark as I pass the perfect camping spot for the night. I cycle into the direction of the family to ask them whether it would be alright if I make my little camping place here for the night. First there’s a guy that just looks at me and obviously doesn’t want to have anything to do with me. Ehm… hallo? Here I am, and I have a question for you. Nothing. No response. Than they shout towards the house and a women comes out. Ahaa I think, maybe she is able to speak a bit of English. But of course not I realise in just the very next second. How naive, to still be hoping for something like that! With sign-language and the necessary symbols to picture the story I tell her that I am on my with my bicycle (xedap) to Hanoi. And I ask her with the well-know triangle above my head if it was alright if I would set up my tent here for the night. And I point at this perfect spot in something that could go for their garden as they live kind of remote. This girl gives me a slighty silly laugh, she stares a bit to the ground and then she tells me: No. No, I ask? Hmm… maybe she didn’t really get my question, I think. And I remember that I have a little notebook in my bag, with this question written doen in Vietnamese. I show her the note. She looks at me. Ahaa I think, now she understands what I am trying to ask. She answers: no. No. NO. NO. NO. Slightly speechless I get back on my bike. Before I start to ride, she said something like that there’s a hotel nearby. As she point to the right. Thank you I tell her. Thank you MY ASS, I tell myself as I get back on my bike. These people look as if they were just about to shit in their pants, so doll (I swear, in Dutch it sounded much better – lol). Never mind, I think by myself, I will find myself a hotel for the night. And yes, she sure was right about that. There was a hotel a bit further to the right. Like 10 km.

It is funny to realise, that for me, in this journey, one of my big golden rules is that you should never expect anything. As I truly believe that you don’t have any right as a tourist. But at the same time I kind of have to face the fact that all these ‘no’s’ do make me feel disappointed.

It’s a way of disappointment that’s caused by the fact that when people are unwilling to help, it really comes all back to you. And there’s no fun in that. When you get refused in any attempt to connect, you really start to feel: isolated. And it’s the first time along my journey that a country/a place/ a town, is able to give me a feeling like this. It’s a feeling of being unwelcome, is a feeling of being unwanted. And it’s a very uncomfortable feeling, as you simply are there, on your bike, on your own. So there’s nothing to do. You just keep on pedaling and hope that soon you will get trough. I take a deep breath as I continue my ride. Yes it truly was the very fist time, that I felt isolated on my way. Not being able to connect or communicate in any rewarding way. I take a deep breath as I continue my ride.

‘Travel without any expectation’... who ever came up with that silly idea? I ask myself feeling filled with disappointment as I fall asleep in my big hotel room.



On my way to Na Meo, Vietnam, 16-01-2017

As I write these stories in my diary I am waiting for my diner for tonight. In meanwhile the whole family keeps me company. I think that I arrived about one hour ago. At least one hour ago. I asked if I could have a meal here. Ann?? They told me yes. Well that’s nice I think. The people are friendly and there’s food. What more can you wish for? A toilet please. As that’s exactly what is need at this moment. As I walk outside towards their toilet in the garden, a toilet without a door, I change my clothes quickly. It’s kind of cold here if you ask me. I change my soaky wet cycling clothes for a warm sweater. That’s much better. Yes I am sure, its super cold. After cycling in the heat of the summer for the last months. What? After cycling in the summer for the past year! It really feels like it’s getting super cold here as the temperature goes back towards 14 degrees. And as I am currently riding in the mountains, combined with rain from time to time, the cold gets kind of more intense. As I write about ‘cold’  mentioning a 14 degrees, being Dutch, I realise it’s kind of funny as we have summer days of 14 degrees which are absolutely normal. No that’s a joke, as it’s slightly exaggerated.  But well, so I was about to tell that I was walking to the toilet, this toilet without a door, and as I was on my way back, I see this man sitting on the floor, with a bowl of big worms, in the room that kind of functions as their kitchen. Worms, yes, you hear it right. And as I take a closer look and see how this man is fully concentrated on his job: carving the little intestines out of these big worms, I can hear myself thinking: no way I would eat something like that! No way, I would even consider eating a worm. And then it slowly comes into my mind: shit! I just happened to have ordered my food! Could it be……? I look the man in his eyes with my best expression of seriousness that is expedient in a situation like this: no, no no! Now the roles are reversed and it’s up to me to shake my head telling them ‘no’. No. NO!. The man smiles back at me. Although I doubt whether he really understand my message. Well, at least he smiles, I tell myself as I walk back to their ‘livingroom’ to continue this writing of my diary. And as I do so, the whole family is looking over my shoulder.

The youngest boy of their family  walks out of the room and comes back with a big book under his arms.  As he tries to find the right page in this book of topography, he tells me look! as he shows me the map of Europe. Look. I tell him, Holland is super super small! And he smiles. And then, together, we search for the map of Vietnam and I point him in his book: this line, all those countries I am about to cycle on my way back home. Xedap Hollend (Riding my bike to the Netherlands). It’s true! That’s what I am about to do! And this little boys smiles again, getting over-enthusiastic about my plan.

As he continues this investigation in topography, my thought goes back to this little bowl at the kitchen floor… Hereby I decided that it’s justified to refuse to eat these worms being a European girl. I have eaten all kind of intestines before in all sorts and ways; liver, longs, little hearts, all kind of meat that make you feel confused what kind of animal it might be, meat that makes you hope that it isn’t what you think it is (cat or dog?)…. I’ve done it all. But there are boundaries and this is mine. Worms are the limit!

And just as I am still wondering about all of that… the mother walks into the livingroom with, one, two, three, four big bowls filled with food on a plate. Shit I think! as a first response, that is way to much food! That will be an expensive meal! But soon it would be clear that I was invited to join this family having our diner all together. And when you get invited for food, we now all know: there will be a drink! This ‘vodka’, ala super strong rice wine. I remember the drink from this ‘intestines-meal’ at the coffee-farmers-place in the mountains before. Are you in, they ask me over-exited. Alright, just one, I say, as tomorrow I have to be fit to ride my bicycle: Xedap Laos! And they al smile. Well, come on… the old man says, what a bout two? He definitely puts the pressure a bit higher. And  why woudn’t he?

As we raise our glasses, I take a closer look at the big bowls filled with food on the table. I see…. vegetables…. egg…. perfect I think! How lucky I am. The worms are not being recognised at first sight. I feel truly relieved even though I had made my principles crystal clear in my mind. Let’s hope it stays like that, I hear myself thinking… But then… this little boy… gets a big worm out of this vegetable bowl. Hmmmmm he says, with his eyes full of appetite. I have to laugh out loud, and from that moment it was perfectly clear for everyone, that this lady from the Netherlands wasn’t about to eat them too. Wait, I tell the little boy, I will make you a picture. And as he shows me his best ‘eating-a-worm-with-chop-sticks-pose’, I now  know for sure; that I am not about to eat those worms is perfectly fine, with all of them. Especially with this little boy as these little worms turned out to be: his favourite meal!

With lots of enthusiasm, we all continue our meal. The plates are refilled with rice, time afer time again, the little glasses are refilled with ‘vodka’. It is a fantastic meal. As I try to unravel their family bonds, talking with hand and feet, the older boy of the family suddenly asks me; are you staying for the night? As he lays his head, diagonal on his hand. Well I say, that very nice, if that’s all right? Since I am in the middle of these mountains and there’s nothing to be found outside. And he gives me the look that that’s perfectly fine. Thank you very much – comon I say. I have my own tent on my bike. Is it alright if I put it here in the corner of the room? Yes, yes he says. And enthusiastic I start unpacking the magical red bag on my bike. The one that turns into a house in a fraction of a moment. But as soon as the boy understands the situation he tells me with a confident face….. noooooo and he points to a big bed in the room just around the corner. Nooooo I say, as I try to refuse his offer in a polite way, my tent will be perfectly fine. Nooooo he say, as he point again tot the room just around the corner. Hmmmm I say, it’s really alright. But then the grandmother of the family comes into the conversation as she pictures me with her hands over her arms… it’s to cold to sleep in your tent, it’s better to stay with us inside. Alright I say, not that I believe that it will be even slightly warmer in any way, as their wooden houses are not isolated in any way and today it was super cold (as I told), but I don’t want to be rude. As you simply cannot refuse so much kindness of people that are willing to help you in their way. And so I say, comon, thank you very much, as I put my tent back in my bag. Even though for now it’s still one big mystery, whether I will be sharing this bed and with who. But it will be fine anyway. Just like the case of the worms…. let’s just wait and see.

The mother of the family comes in to tell me that I can put my bicycle in this little bedroom. What a women I think, she truly get the picture: as we normally always sleep together, my bicycle and I.

As some members of the family get ready for the night, it turns out that there is another bedroom upstairs. I get in my bed, for my last night here in Vietnam, as I finish this little story in my diary.  Tomorrow I will cross the border to Laos. And isn’t it beautiful I think, as I finish this little story in my diary/ just before I close my eyes. That after those days with mixed feelings in Vietnam, this family is able to take all of that away, in just one evening that I was invited here to stay. As if the universe is telling me, that after bad times there are always better times ahead, and that without a question there are so many more kind and friendly people instead.

With Love,



IMG_8029   IMG_8032 IMG_8033 IMG_8034 IMG_8036 IMG_8041 IMG_8042

Op weg naar Hoa Bihn, Vietnam, 14-01-2017


***** bekentenissen uit een dagboek van een fietser, geschreven in alle eerlijkheid vanuit de beleving van het moment *****

Gisteren kwam ik tot de ontdekking dat ik er eigenlijk helemaal klaar mee was. De mensen hier. Eerder had ik bedacht dat de omschrijving ‘eigenaardig’ meer gepast was dan ‘onaardig’. Maar gisteren dacht ik; fuck you! Fuck you all! Dit heeft niets meer met cultuurverschillen te maken maar met fatsoen!

Nooit eerder ben ik in een land zoveel uitgelachen, ben ik zoveel genegeerd, nooit eerder is me zo vaak iets geweigerd. Als het om hulp gaat. Om eten of om water. Een slaapplek. Nooit eerder heb ik zo vaak NEE te horen gekregen. Kan ik hier eten? Ann? Vraag ik in een restaurant. Nee. Ja maar… en ik herhaal mijn vraag al wijzend naar het grote bord met Pho en Com (noodles een rijst) dat boven de deur hangt. Nee. Nou oké dan, zegt de man kortaf. Maar hij wil duidelijk niets met me te maken hebben. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan. Ik neem plaats in zijn restaurant waar binnen een half uur meerdere mensen binnen lopen. Zie je wel denk ik bij mezelf terwijl ik mijn noodles eet.

Kan ik een fles water kopen vraag ik, al wijzend naar de lege fles in mijn hand en de volle flessen in de winkel. Nee. Nee gevolgd door een; ja maar…. vanuit mij. En opnieuw wijs ik naar de volle flessen water in het schap. Nou vooruit dan maar. En met tegenzin verkoopt de vrouw me een fles water. Ik bedank haar met een comon, de Vietnamese wijze van dankjewel. Geen respons. Niets. Nada.

Het wordt bijna donker als ik voorbij de perfecte potentiële kampeerplek fiets. Ik fiets richting de familie van het dichtstbijzijnde huis. Dit stuk grond zou door kunnen gaan voor hun tuin al is het behoorlijk achteraf. Ik stap van mijn fiets en loop de mensen tegemoet met een vriendelijke lach op mijn gezicht. Zou ik hier misschien mijn tent op mogen zetten voor de nacht? Het is een vraag die ik vele malen eerder heb gesteld en die tot nu toe nog nooit geweigerd was. Eerst is er een man die me te woord staat en duidelijk niets van me moet hebben. Hij moet zo niets van me hebben dat hij me niet eens antwoord, maar zijn hele lichaamshouding spreekt NEE. Ehm… hallo? Hier sta k dan en ik heb een vraag. Niets. Geen reactie. Dan wordt er door een andere man geroepen naar een vrouw. Ahh denk ik, misschien spreekt zij wel Engels. Maar natuurlijk niet denk ik twee seconde later wanneer ik de lichte paniek van haar gezicht aflees, wat naïef van mij om daar überhaupt nog op te hopen. Met gebarentaal en de nodige symbolen maak ik haar duidelijk dat ik met de fiets op weg ben naar Hanoi en ik vraag haar met de bekende driehoek boven mijn hoofd of ik hier mijn tent mag opzetten voor de nacht terwijl ik wijs naar de betreffende plek in de tuin. Aangezien ze redelijk achteraf wonen. Het meisje lacht een beetje onnozel, staart wat voor zich uit en zegt vervolgens nee. Nee? zeg ik. Hmmm… misschien heeft ze me niet goed begrepen denk ik en ik herinner me dat k in mijn notitieboekje de aantekeningen heb om in het vietnamees te vragen of ik mijn tent mag opzetten. Ik laat haar de zin zien. Ze kijkt me aan. Ahaa denk ik, nu begrijpt ze me. Ik kijk haar hoopvol aan. Ze zegt: Nee. Nee. Nee. Nee. Lichtelijk verbouwereerd stap ik weer op de fiets. Voordat ik me omkeer zegt ze nog zoiets als dat er een hotel is en ze wijst naar rechts. Oké. Dankjewel zeg ik. Dankjewel my ass denk ik als ik weer de fiets op stap. Deze mensen kijken me aan alsof ze zojuist in hun broek hebben gescheten, zo onnozel. Laat maar denk ik, ik zoek wel een hotel. En ja, die bleek er inderdaad een te zijn. Iets meer naar rechts. Tien kilometer om precies te zijn.

Het is grappig te bedenken dat ik als één van mijn gouden regels heb voor deze reis dat je niets moet verwachten. Toch besef ik me dat al deze nee’s een soort van teleurstelling bij me teweeg brengen. Het is een gevoel van teleurstelling dat voorkomt uit het feit dat wanneer de mensen niet bereid zijn je te helpen, je er letterlijk en figuurlijk alleen voor staat. En dat is een vervelend gevoel. Alleen is er namelijk geen bal aan.

En het is voor het eerst dat een land of een plek in staat is om me dat gevoel te geven. Een gevoel van niet welkom te zijn. Van complete onverschilligheid. Geen greintje herkenning, of bereidheid om te helpen. Alsof ik er niet was. Alsof ik er wel was maar er niet mocht zijn. Ja. Dit was de eerste keer gedurende mijn anderhalf jaar op reis dat ik me geissoleerd voelde. En het is een erg onaangenaam gevoel dat een diepe indruk achterlaat. Wanneer je keer op keer, probeert om een connectie met mensen aan te gaan, maar telkens weer wordt afgewezen… daar wordt je oprecht een beetje onzeker van. Ik voelde me geissoleerd en kwetsbaar op een manier die ik nog nooit eerder zo heb ervaren of gevoeld.

Ik haal een keer diep adem, ik zucht, en ik fiets verder. Reizen zonder verwachtingen. Wie heeft dat toch ooit zo bedacht denk ik, als ik met een teleurgesteld gevoel in slaap val in mijn hotelkamer.

Op weg naar Na Meo, Vietnam, 16-01-2017

DEEL 2: THE POWER OF COMPASSION                                                                                       

Terwijl ik deze verhalen opschrijf ben ik in afwachting van een maaltijd. Ik wordt ondertussen door de hele familie omringd. Ik denk dat ik hier al een uur geleden ben aangekomen, minstens een uur denk ik. Ik heb gevraagd of je hier kunt eten. Ann?? Ja werd er gezegd. Mooi denk ik. De mensen zijn vriendelijk en er is eten. Wat wil je nog meer. Is er een wc vraag ik. Want dat wil ik nog meer. Terwijl ik naar de wc loop in de achtertuin, een wc zonder deur, kleed ik me snel om. Ik vind het maar koud hier en trek mijn kletsnatte fietskleren uit en een warme trui aan. Het is hier maar koud. Na het afgelopen jáár zomer. Hier gaan de temperaturen terug naar de 14 graden en ben ik in de bergen waardoor de hoogte de ‘kou’ versterkt. De ‘kou’ want ik weet dat voor Nederlandse begrippen 14 graden doodnormaal is. Zelf voor en zomerdag. Nee grapje, dat is overdreven. Maar goed, ik liep dus naar de wc, de wc zonder deur, in de achtertuin, en terwijl ik terugliep door de ruimte die als keuken functioneert, zat de man op zijn hurken een stel pieren te villen. Pieren, ja dat hoor je goed. En terwijl hij in volle concentratie de darmpjes uit te beestjes trekt en deze in een pannetje doet, denkt deze Hollandse dame in mij: ‘dit ga ik echt niet eten, nog niet misschien!’. Maar ohnee denk ik met een gevoel van lichte paniek, ik heb zojuist eten besteld… dit zal toch niet….? Ik kijk hem aan in alle serieusheid die komt kijken bij een situatie als deze en ik schud mijn hoofd ‘nee, nee nee’. Nu is het aan mij om vastberaden nee te schudden. De man lacht, al betwijfel ik ik of me echt begrijpt. Nou, in ieder geval lacht hij, denk ik bij mezelf terwijl ik opnieuw plaatsneem aan deze grote tafel waar ik verder aan mijn verhalen schrijf. En terwijl ik dat doe kijkt de rest van de familie mee over mijn schouder.

Het jongste jongetje van het gezin loopt de kamer uit en komt even later terug met een schoolboek. Hij bladert door het boek; op zoek naar de landkaart van Europa. Hier wijs ik hem aan, Holland is écht maar piepklein. En hij moet lachen. En dan gaan we terug naar de landkaart van Vietnam en laat ik hem zien, terwijl ik met mijn vinger over de landen ga, kijk dit ga ik fietsen. Xe-dap Hollend. (Met de fiets naar Nederland). Echt waar. En hij lacht nog eens, verrukt, en vol ongeloof.

Terwijl hij door zijn topografie boek bladert gaan mijn gedachten terug naar de pieren… Ik heb bij deze besloten dat het gerechtvaardigd is om deze te weigeren als ‘westerse dame’. Ik heb eerder ingewanden gegeten, diverse ingewanden in alle soorten en maten: darmen, lever, wat het ook mocht zijn, vlees waarvan je gaat twijfelen welk diersoort het is, vlees dat je doet hopen welk diersoort het niet is (kat of hond?), ik heb het allemaal gedaan, maar er zijn grenzen. En wormen zijn de grens. Bij deze.

Terwijl ik dat denk komt de moeder terug uit de keuken met: één, twee, drie, vier pannen. Shit denk ik als eerste reactie, dat is véél te veel, dat gaat duur zijn. Maar al snel wordt duidelijk dat ik ben uitgenodigd om mee te eten met het gezin. En als je wordt uitgenodigd om met een familie te eten dan wordt er gedronken. Van die ‘vodka’, een soort supersterke rijstwijn. Dat weet ik namelijk nog van die ‘ingewanden-maaltijd’ bij een familie in de bergen. Ja vraagt hij me, doe je mee? Oké zeg ik, ééntje dan want ik moet morgen weer fietsen: Xedap Laos. En iedereen lacht. Acht toe zegt de man, twee. Hij zet wat hoger in. En geef hem eens ongelijk.

Terwijl de glazen worden ingeschonken gaat mijn blik uit over de borden op tafel. Ik zie groenten, ik zie ei. Perfect. Ik ben blij. De pieren zijn op het eerste ogenblik niet te bekennen. Yes, denk ik met een opgelucht gevoel, daar kom ik goed mee weg. Laten we het hopen… Maar dan komt het kleine jongetje verrukt met een pier uit deze groenten-tjap. Hmmmm zegt hij verrukt! Mijn lach verhult mijn gedachten; inmiddels weet iedereen hoe laat het is. Wacht zeg ik tegen het jongetje, ik maak een foto. En terwijl hij zijn uiterste best doet om een goede pose aan te nemen terwijl hij deze pier met zijn stokjes naar binnen slurpt, weet ik zéker; dat deze Hollandse dame geen wormen eet, dat gaat niemand me hier kwalijk nemen. En met name dit jongetje niet, dit is zowaar zijn lievelingsmaal.

Er wordt volop reist aangevuld en vodka ingeschonken. Het is een fantastische maaltijd. Terwijl ik met handen en voeten de familiesamenstelling probeer te ontrafelen aan tafel vraagt de oudste jongen van het gezin of ik blijf slapen. Waarbij hij zijn hoofd diagonaal op zijn handen legt. Ja zeg ik verrukt, graag. Als dat goed is? Dankjewel. Com-on. Ik heb mijn tent bij me zeg ik, mag ik die hier opzetten? Ja, ja, ja, zegt hij dat is goed. Maar wanneer ik mijn ‘magische rode tas’ te voorschijn tover waar ik binnen de kortste keren een slaapplek uit tevoorschijn haal schud de jongen vastberaden zijn hoofd. Nee, nee, nee en hij wijst naar de ruimte die functioneert als woonkamer. Nee joh zeg ik, ben je gek, mijn tent is prima. Nee joh zegt hij, ben je gek er is toch gewoon een bed. Neee joh zeg ik…. En dan grijpt de oma van het gezin in. Het is te koud om in mijn tent te slapen. Brrrrr…. gebaart ze met haar handen om haar armen heengeslagen. Oké zeg ik, dankjewel en ik stem toe. Niet omdat ik verwacht dat deze slaapkamer in een huis dat niet geïsoleerd is warmer gaat zijn dan mijn kleine tent, maar meer omdat je al die goede bedoelingen en lieve meedenkende mensen niet af kunt wijzen. Het is me nog niet duidelijk of dit de ‘slaapkamer’ is van het gehele gezin en met hoeveel anderen ik dit bed ga delen. Maar het is goed. Hoe dan ook is het goed. Net als met die pieren: we gaan het wel zien.

De moeder zegt me dat ik mijn fiets in deze slaapkamer mag parkeren. Kijk denk ik, dat is nou een vrouw naar mijn hart, zij snapt het helemaal: normaal slapen we altijd samen. Mijn fiets en ik.

Terwijl een deel van de familie langzaam naar boven vertrekt, naar een andere slaapkamer, zo blijkt, ga ik hier mijn laatste nacht in Vietnam in. Morgen zal ik de grens oversteken naar Laos. Dan zit het er op voor hier. En is het niet mooi denk ik, terwijl ik een einde brouw in mijn dagboek aan dit verhaal, dat na die laatste dagen met gemengde gevoelens deze familie me zonder enige aarzeling opneemt in het gezin? Alsof ze me willen zeggen van bovenuit, dat er na slechte tijden altijd betere komen gaan, en dat er nog altijd zoveel meer lieve en behulpzame mensen bestaan.




  1. Jouw manier van schrijven laat mij kijken,proeven ruiken beleven én kijken naar je mooie foto’s !

    Blijf op je hoede,daar heb ik alle vertrouwen in,maar het zegt ook veel over het speciale plekje wat je hebt veroverd in mijn hart!

  2. Dankjewel voor je mooie woorden Lucienne :) Van de zomer ben ik weer even in Nederland te vinden, en als het even lukt dan kom ik zeker een kop koffie bij je drinken! Liefs uit China

Comments are closed.