Vrijwilligerswerk in Nyeri bij het Upendo Children’s Centre
IT’S TIME FOR AFRICA
22-07-2010, Nyeri
Hier schrijf ik je al mijn inzichten en ideeen over mijn vrijwilligerswerk bij het Upendo Centre in Nyeri. Vol trots stel ik ze aan jullie voor omdat ze er toe doen door wie ze zijn. En met moeite zal ik vandaag deze kinderen loslaten tijdens mijn laatste avond met ze hier want morgen zal mijn reis beginnen door Kenia, Tanzania en tot slot de beklimming van de Kilimanjaro. Maar in gedachten neem ik ze met me mee, en in herinnering blijven ze voor altijd bij me.
Liefs Janneke
Deel 4: IT’S ALL ABOUT THE CHILDREN
LOOK UP
Kinderen zijn zo ontzettend belangrijk, en deze kinderen zo ontzettend speciaal. Ik heb genoten van ieder moment en ga naar huis met veel waardevolle herinneringen en inzichten. Want wat kunnen wij nog veel van deze kinderen leren. Dus in plaats van op ze neer te kijken zou ik zeggen: look up en kijk wat ze je kunnen vertellen.
ALONE TOGETHER
Dat is misschien nog wel het meest waardevolle inzicht voor mij hier in Nyeri. Je bent nooit alleen. Deze kinderen zijn zonder ouders alleen, samen. Ze zorgen voor elkaar op een manier die zo aandoenlijk is. Ze waarderen en respecteren elkaar en zijn samen nog zo veel meer dan alleen.
THE LOOK OF A CHILD
‘I want to see the world on a way a child looks at his world. Without any Judgments and expectations’.
Kinderen kijken met een blik vol fantasien en mogelijkheden. Ze laten zich niet remmen door de realiteit omdat ze deze simpelweg nog niet hebben gevonden. Wat deze kinderen van alle anderen onderscheidt is dat ze stuk voor stuk een realiteit meegemaakt hebben die harder is dan wij ooit gaan meemaken. Maar desondanks zijn deze kinderen vrolijk, lief, aanhankelijk en opgewekt, en daarmee kunnen ze ons nog zoveel leren. Zij laten je inzien wat er nu echt toe doet in het leven. Dus take a look.
THAT’S WHAT MAKES THEM SO SPECIAL
Het werken met kinderen is zo bijzonder omdat je op geen enkele andere manier sneller in contact kan komen met de mensen en de cultuur. Wat het vrijwilligerswerk zo bijzonder maakt is dat je zo snel gewend raakt en ook echt wordt opgenomen in hun thuis. Hun gebruiken en ideeen, en dat geeft je zoveel warmte en nieuwe inzichten.
Deze foto’s weergeven fijne momenten met geweldige kinderen en daar doe je het allemaal voor. Zij zorgen ervoor dat je nog meer leert waarderen en nog beter leert relativeren en dingen kunt plaatsen. Positieve turn van de inzichten van de realiteit van afgelopen week naar mijn werkelijkheid.
JANNEKE @ WORK: THE FINAL PART 21-07-2010
Hier zie je de schets voor de muurschilderen. Van de kinderen van Upendo, voor de Kinderen van Upendo.
Alle schetsen van de kinderen heb ik saengevoegd tot een nieuwe compositie en deze op de muur geschilderd. Het idee: de kracht van Upendo zit hem in dat al deze kinderen zonder ouders die voor ze kunnen zorgen hier hun thuis vinden en samen echt een familie vormen. Ze zijn zo zorgzaam, behulpzaam en lief voor elkaar dat ze samen sterk staan.
THE STORY OF TODAY: WE WASHED TOGETHER, 20-07-2010
Omdat het weer bijna tijd is om mijn spullen te pakken en mijn reis te beginnen heb ik vandaag al mijn kleren gewassen. Het was een ochtendvullend programma maar hartstikke gezellig omdat Degua me hielp met zijn gezellige praatjes en in tussentijd zijn auto ging wassen en CuCu (oma) had zich over me ontfermd om me te leren hoe ze dat in Afrika doen.
DAAR WORDT JE BLIJ VAN: (uitspraken van de kinderen)
Janneke, you’re pink! (je hebt roze wangen) Well then I’m no longer a Mzungu!
Janneke, are you a sister of Siobhan? Well no, I don’t have any sister, would you be mine? Yes!;-)
Ajub asked: Will you sleep in my bed tonight?
Een dikke kus van een van de grote meiden op mijn wang bij vertrek na een avond met de kinderen:-)
See you tomorrow! Dat werkt alijd:-)
Ellen: al luisterend naar de muziek op mijn Ipod: Is this Mzungu-music?
ON MY WAY 19-07-2010
Voor het idee: de route die we dagelijks afleggen van het weeshuis naar huis en het nieuwe weehuis.
Sommige plekjes, kein en onopvallend, kunnen ontzettend bijzonder zijn.
Deel 3: BACK TO REALITY
JANNEKE@WORK, Nyeri 18-07-2010
Het Upendo Centre wordt uitgebouwd op een nieuwe lokatie en omdat de kinderen overdag gewoon naar school gaan kunnen wij al onze energie in de nieuwbouw van het Upendo Centre steken. Hartstikke leuk, want je kunt er lekker aanpakken en schilderen, en dus voel ik me helemaal op mijn plek. Wat foto’s van de stand van zaken.
Aan het werk hier is toch anders dan in Nederland, alles op ‘ the African way’ maar dat spreekt voor zich. Respect voor de mensen die hier in de bouw werken wan zij verdienen hun brood met hard werken. Voor een idée: in ‘vaste loondienst’ verdien je hier 600 shilling per dag, zo’n EUR0 6,60 anders 400 shilling, nog minder. De arbo-dienst kennen ze hier niet en als je ziet hoe ze hier stijgers opgebouwen en hoe zwaar sommige werkzaamheden zijn, dan is dat maar beter ook. De foto’s weergeven dit beeld.
We worden nauwkeurig gevolgd door de bouwvakkers hier en vangen blikken van respect, bewondering en interesse op en dat alles toch wel overheerst door een lach en een knipoog, want wat een maffe meiden hier die gewoon op hun blote voeten over de bouw lopen en onder de verf zitten.
Mede daardoor krijgen we bij het schilderen van de vloer nauwe instructies over dat we toch wel echt bij het raam moeten beginnen om bij de deur te eindigen omdat we er anders niet meer uitkunnen. Dat ze bij de mijn muurschilderingen vol bewondering komen kijken en zeggen dat ze het heel bijzonder vinden. Dat het waarschijnlijk ook wel bijzonder is hier omdat het ten eerste zonde is van de verf en ten tweede zonde is van je tijd, want dit alles kost geld. En wat het in hun ogen nog maffer maakt is dat wij dit alles vrijwillig doen en dat daar nog bijkomt dat we de verf zelf kopen om maar door te kunnen werken als het budget op is. Maar een waardevol inzicht hier in mijn tijd als ‘bouwvakker’: mocht mijn cariere in de kunst toch echt niets worden, dan kan ik altijd nog muurschilderingen maken;-)
BACK TO REALITY – WE WENT TO THE HOSPITAL
Om een lang verhaal iets minder lang te maken, allereerst de conclusie van mijn verhaal; alle vooroordelen zijn waar. Een compacte omschrijving van mijn ervaring: onmacht, ongeloof, frustratie, wanhoop en in een woord samengevat: ellende.
Ik was vandaag in het ziekenhuis met Maina en Kevin. En zonder twijfel was dit de meest afschuwelijke dag hier. Wanneer mij iets erg zou overkomen zou ik eerder nog overwegen om terug te vliegen naar Nederland, want de kans is groter dat je dan nog eerder geholpen bent.
Hoe het hier te werk gaat: zie bijlage 3 van hoofdstuk 5 van het onderwerp: ziekenhuizen; oftewel, kijk onderaan deze pagina. Onderaan, omdat het geschreven is om ook de mindere kant van het leven hier te laten horen, maar zeker niet te benadrukken en beter nog om zo snel mogelijk te vergeten.
OVER DE GRENZEN MAAR NIET OVER DE MIJNE 16-07-2010
Juist over de grenzen moet je je eigen grenzen aangeven. Ik ben blank dus ik heb geld? Nee, ik ben blank en ik heb ook zo mijn principes. Je zult hier altijd op een andere manier bekeken worden zonder dat je er om vraagt en dat maakt het af en toe minder fijn. In mijn ogen is er in Nederland minder discriminatie omdat we zijn gewend zijn aan een multi-culturele samenleving. Een blanke hier valt op en is per definitie anders. Of je nu uit Chinees, een Rus een Duitser of een Nederlander bent, in de ogen van de mensen hier zijn we allemaal hetzelfde. We zijn allemaal ‘ blank’ en dus wordt dat ook zo benoemd waardoor je hier op straat enthousiast wordt nageroeen als ‘ Mzungu’. Niet bewust om te discrimineren, maar gewoon als een feit, een constatering, om vast te stellen dat we niet van hier zijn, dat we anders zijn. Dit kun je plaatsen vanwege de cultuur hier en laat je langs je heengaan, maar wat af en toe echt vervelend kan zijn is dat je als blanke het aanzien hebt ontzettend rijk te zijn waardoor de mensen sommige dingen al snel als vanzelfsprekend zien. En het is natuurlijk prima om de rekening te betalen na een gezellige avond in Town, zeker omdat je hier voor 3500 shilling (nog geen 40 euro) met tien mensen een leuke avond kan hebben, maar dat het vanzelfsprekend is, zonder bedankje, dat stoot je soms tegen je neus. Dat geeft me het gevoel van ‘ ik ben toch zeker Sinterklaas niet’. Daartegenover staat dat we overal met open armen worden ontvangen, alsof wij blanken echt heel belangrijk zijn, dus het hoort bij de cultuur hier, maar het blijft een feit, de verschillen zijn nog altijd duidelijk merkbaar en wij willen niet verschillend zijn.
BLACK & WHITE THE INSIDE OUT
Gesprek met Maina, een 10-jarig jongetje van Upendo:
We look different? Well tell me what’s the difference? Well, I’m black and you are white. But why should that mean that we’re different? Well, because…… because it’s different. But you know ,from the inside, we’re all the same. Hij kijkt even goed naar zijn arm, knijpt eens in zijn vel en neemt mijn woorden in overweging. You mean under our skin?
IN DE WOLKEN EN WEER TERUG OP AARDE 16-07-2010
Wanneer ik in een vliegtuig zit wordt ik altijd een beetje overwelmd door het gevoel dat er zoveel mogelijk is en dat er zoveel ontwikkelingen zijn. Ik blijf me er altijd over verbazen dat je met succes opstijgt en zonder twijfel op het juiste stukje aarde landt. Ik voelde een ongekende rust in mijn lijf die werd veroorzaakt door het idée dat het aan ons is om deze mogelijkheden te benutten en zo je eigen weg te gaan. ‘Hold your own, know your name and go your own way’. En zo was ik op weg naar Kenia.
En zo kwam ik een paar dagen later al tot het inzicht dat die mogelijkheden toch niet voor iedereen hetzelfde zijn weggelegd. Mogelijkheden gaan samen met kansen, en kansen hebben toch ook te maken met dat stukje aarde waar je wordt geboren. Wat niet wil zeggen dat zij minder gelukkig zijn. Maar wat wel wil zeggen dat wij gewoon even ons geld sparen en naar Afrika vliegen, en dat zij met kei hard werken iedere dag maar net rondkomen, als ze geluk hebben.
HET LEVEN IS WAT JE GEBEURT TERWIJL JE ANDERE PLANNEN MAAKT 15-07-2010
Hier is het leven gewoon wat je gebeurt. Plannen zijn er wel, maar zeker niet op de eerste plek. Onze dagen worden voornamelijk gevuld met dat wat ons overkomt. Het is ontzettend goed om eens niet vanuit je eigen plannen te werken, en gewoon en alleen hier te zijn, op een plek, voor jezelf en voor de mensen hier. Er is geen haast, geen stress en geen drukte, alles pole pole, rustig aan. En dat is me toch een bijzonder fijne ervaring! Ik heb gewoon rust in mijn lijf, voor het eerst denk ik;-)
Deel 2: LET ME INTRODUCE TO YOU: The Upendo Children, Nyeri 14-07-2010
Van links naar rechts de kinderen van Upendo: Kelvin, Naftaly, Mary, Maina, Julia, Esther, Purity, Philip, Rukia, Imma, Chris, Mary, Patrick, John, Beatrice, Esther, Julian, Samsom, Simon, Jannet, Naomi, Pjurity, Kevin, Joy en Ajub. Stuk voor stuk super bijzonder en allemaal een ander karaktertje.
LET ME INTRODUCE TO YOU: The Upendo Centre
Some Special Moments, Nyeri 13-07-2010
Naast dat we iedere dag tijd met de kinderen willen doorbrengen komt er op onverwachte momenten van alles op ons pad. Vaak gebeuren hier zonder plan de mooiste dingen, zo hebben we een school bezocht, zijn we naar een visboer geweest en hebben we een tocht naar een waterval afgelegd, en uiteraard hebben we gisteren vol enthousiasme Nederland aangemoedigd in DE finale, en wat een support vanuit de Kenianen, maar het mocht niet zo zijn. Erg bijzonder hoe zo’n nationaal gevoel met je meereist de grenzen over, ook al ben je in Afrika.
Deel 1: SOME THOUGHTS ON MY MIND
Take a look inside my head. Hier schrijf ik je wat gedachten die me boven komen op de meest bijzondere of onverwachte momenten. Alleen al hier zijn, geeft je nieuwe inzichten. Nieuwe inzichten op het gebied van onze cultuur, onze samenleving, mijn gedachten over mensen, over mijn eigen werk of de maatschappij.
Together Alone - Nederland
Ook voor mijn eigen werk ben ik tot nieuwe inzichten gekomen. Mijn laatste serie schilderijen komt voort vanuit de serie “ Together Alone’. Dit vanuit de gedachte dat je uiteindelijk alleen op jezelf bent aangewezen. Dit wat in je kindertijd niet benaderd wordt maar wat je later ondervindt. Als je alleen kunt zijn kun je de hele wereld aan, zo dacht ik in Nederland. Kinderen staan centraal in mijn werk als metafoor voor dat wat je als volwassen te weten komt en leert. Het contrast tussen jong en oud en hoe je naar de wereld kunt kijken vind ik erg intrigerend, en ook hoe wij hier als maatschappij mee omgaan. Wij allemaal samen, alleen.
Alone Together – Kenia
Nu ik in Kenia ben ga ik heel anders naar deze gedachten kijken. Het inzicht dat samen veel sterker is dan alleen, dat je elkaar nodig mag hebben en niet onafhankelijk en alleen hoeft te zijn, omdat je enkel en alleen altijd samen zult zijn, dat hebben de kinderen van Upendo me geleerd. Je mag op elkaar bouwen. Wij Alone Togther met de nadruk op samen.
Ook door de ervaring om alleen te vertrekken naar Afrika en me hier na de eerste dag al welkom en thuis te voelen met alle nieuwe mensen die al snel super vertrouw voelen. Zodat je gewoon helemaal jezelf kunnen zijn en je gewaardeerd en geaccepteerd voelt. Dat is de meest bijzondere ervaring en maakt het zo ongelofelijk waardevol en bijzonder.
Feiten en Mogelijkheden 10-07-2010
Het leven bestaat uit feiten en mogelijkheden. Mogelijkheden worden gevoed door hoop en geloof of gecreeerd door geld. Dit verklaart in mijn ogen de sterkte van het geloof hier en het samen gevoel. En daarmee ook de onafhankelijkheid van het geloof bij ons en het indiviuele en materialistische.
Geld creert mogelijkheden
Geloof creeert hoop op mogelijkheden
Geld zorgt voor onafhankelijkheid en indivudualisem
Geloof zorgt voor binding met mensen en samen sterk staan
Samen sta je sterk 09-07-2010
Zo veel overeenkomsten maar ook zoveel verschillen. Onze samenleving is gewoon zo anders ingesteld. Bij ons moet je presteren, jezelf bewijzen tenopzichte van jezelf en van anderen, er zijn hoge eisen, voor en door de maatschappij, mensen zijn druk met van alles en nog wat. Doordat alles zo commercieel en materialistisch is, worden we regelmatig misleid en beinvloed en zijn we vergeten wat er echt toe doet. Hier is het meer Back to Basics, samen sta je sterk. Van individualisme is hier veel minder spraken, en dat is maar goed ook. In mijn ogen zijn wij daar complete in doorgeslagen.
Onze maatschappij maakt dat mensen Individualistisch zijn.
Indiviualisme slaat door naar Egoisme
Egoisme maakt hebberig en commercieel
En dat is precies waar de maatschappij ons hebben wil
Gewoon, gewoon 07-07-2010
Alles is gewoon voor iedereen. Daar waar je wordt geboren is de pek die je als normaal ervaart. Arm of rijk, met of zonder ouders, dat wat van jou is, is gewoon. En wij kunnen daar verschillend naar kijken omdat je van thuis weet hoe het ook anders kan, maar alles blijft voor iedereen gewoon, gewoon. Het is mooi om te zien hoe de kinderen in het weeshuis met elkaar omgaan, hoe ze voor elkaar zorgen, hoe ze willen leren, hoe sterk en dapper ze zijn, hoe vrolijk en enthousiast. Ze zijn alles behalve verwend en materialistisch, daarmee zeker niet minder gelukkig en dat maakt ze super bijzonder en alles behalve gewoon.
Janneke
Nyeri, 09-07-2010, 6.17 uur:
Mijn eerste bericht vanuit Kenia: vol enthousiasme kan ik jullie schrijven over mijn tijd hier in Nyeri. Nog maar 5 dagen hier, maar toch al super vertrouwd. Waarschijnlijk omdat de mensen hier zo warm en gastvrij zijn. Ik voel me super gewaardeerd en helemaal mezelf. De kinderen uit het weeshuis zijn geweldig. In zo’n korte tijd kun je al veel met ze opbouwen en ik geniet er echt van. Het is mooi om te zien hoe ze voor elkaar zorgen en samen echt een familie vormen. Wat een indrukken en wat een warm onthaal, waar we ook gaan.
Mijn plan voor nu: ik wil met de kinderen een muurschildering gaan maken voor in de woonkamer van het nieuwe weeshuis waar nog vollop aan gebouwd wordt. Ik heb alle kinderen een schrift gegeven om te tekenen, zeker omdat ze dat op school nauwelijks krijgen, en met alle tekeningen kan ik aan de slag voor een compositie van alle tekeningen samen. De opdracht: something that makes you feel happy en een zelfportret. Ik ben benieuwd en heb er zin in! Uiteraard laat ik jullie het eindresultaat nog zien!
Heel veel liefs en de groetjes thuis, daar waar het zomer is.
Janneke
Voor het idee: hier zie je foto’s van ons ‘ thuisfront’ : De familie van Jackson, zij zorgen ervoor dat we ons zo welkom en thuis voelen. De boerderij van Babu en Cucu, de ouders van Jackson. En dan heb je nog de vrouw van Jackson: Elles die ieder dag super lekker voor ons kookt, en de kinderen: Ellen, Alan en Degua.
LET ME TELL YOU SOMETHING FUNNY:
Omdat het hier winter is, draagt iedereen een muts en een warme jas, ook al is het 23 graden:-)
Ik heb voor het eerst in mijn leven een man gezien die zijn bier liever warm drinkt, vanwege de kou in de winter, dus werd zijn blik bier opgewarmd bij het kampvuur!:-)
Mijn beroep maakt hier erg veel indruk. Your a teacher? Well, you must come to our school and teach them something that they will remember for the rest of their lives!’
Iedereen heeft een mobiel en er wordt de hele dag gebeld.
Iedereen hier leeft mee met Nerland en DE wedstrijd. We hebben zoveel support. En in ieder huis vind je een tv, of het nu gebouwd is van steen, klei of afvalmateriaal, een tv is het middelpunt.
Bij de tocht naar de waterval: ‘ You’re a tuff girl’ ‘ Well that’s because my parents are farmers’ Tuff things make you stonger. Sommige dingen zijn wereldwijd hetzelfde, mooi om te ervaren.
Onze eerste boodschappen hier: water, brood, zeep en wc-papier. Back to Basics, dat voelt goed.
Als je hier een tijd afspreekt dan kun je dat doen op de African-way of de Mzungu-way. African-time is erg ruim en altijd te laat, Mzungu-time is stipt op tijd. Ik denk dat ik mijn African roods heb gevonden!;-)
Wanneer je hier gaat trouwen betaal je nog altijd een bruidschat aan de ouders van het meisje. Dit ging vroeger alleen in middelen en dieren en nu ook in geld, maar een geit is een vereiste voor het huwelijk.
Dat je hier voor 100 euro 9000 Keniaanse Shilling krijgt en je daarmee ook bijna gaat geloven dat je ontzettend rijk bent.
Veghel, 04-07-2010, 22.45 uur:
Het is zover, mijn reis naar Afrika gaat beginnen, en wel…. vannacht.
Mijn eerste weken zal ik doorbrengen bij het weeshuis: Upendo´s Children Centre in Kenia. Op www.upendocentre.org kun je meer lezen over het weeshuis en de kinderen waarmee we gaan werken. Het is opgericht door Tessa Janssen, een Nederlandse vrouw die na haar vrijwilligerswerk in Kenia heeft besloten zelf een weeshuis op zetten. Dit is een bijzonder idee voor een bijzondere plek waar ik me graag voor ga inzetten de komende tijd. Ik zal op mijn website later nog meer schrijven over mijn belevingen bij het Upendo Children’s Centre.
Na mijn vrijwilligerswerk ga ik mijn rondreis beginnen door Kenia en Tanzania, en tot slot mijn reis afsluiten met de beklimming van de Kilimanjaro.
Voor nu; mijn tas staat gepakt klaar, het is alleen nog maar wachten op mijn vliegreis, en dan ben ik morgenavond in Kenia! Het is bizar dat je na zo’n voorbereidingstijd al zo gewend bent aan het idee, maar dat het toch nog een beetje onwerkelijk voelt. Maar boven al kijk ik er erg naar uit en heb ik er bijzonder veel zin in!
Liefs Janneke
THE STORY: WE WENT TO THE HOSPITAL
Stap 1: Er staat een wachtrij van (zonder overdrijven) ruim honderd mensen voor je. Deze mensen zitten allemaal op een bankje, goed ziek, want anders kom je hier al helemaal niet, en schuiven steeds een stukje door voor een ‘kaartje’ bij het loket. Je hoort het goed, het loket want er is er maar een. Tijdsduur: +/- 2 uur
Stap 2: Bij het volgende loket ga je in de rij staan om dit kaartje te betalen.
Stap 3: Nu je je kaartje hebt kun je naar de betreffende dokter om daar in de betreffende wachtrij aan te sluiten. Je raad het al: er zijn nog vele wachtenden voor u.
Stap 4: De dokter: als je geluk hebt een vriendelijke man die vanuit de overtuiging dat hij mensen beter wil maken en oprecht wil helpen, dokter is geworden. Zoals ik zeg; als je geluk hebt.
Stap 5: De dokter schrijft je een medicijn voor. En nee, nu zijn we er nog niet. Dit medicijn krijg je niet zomaar mee. Hiervoor gaan we door naar de volgende ronde.
Stap 6: Je sluit je aan in de rij om je recept te betalen. Een zorgverzekering kennen ze hier niet, dus alles wordt contant betaald. Het bezoek aan de dokter en de medicatie. Geen geld, betekend geen zorg. Hiervoor is wederom 1 loket, en deze rij telt zeker zo’n 50 mensen voor je. Wachttijd: zeker 1 uur.
Stap 7: Nu je je recept hebt betaald, mag je je medicatie bij het volgende loket ophalen. En als je deze stappen hebt volbracht is je bezoek aan “ Het Hospital” in theorie met succes volbracht.
In praktijk blijkt echter dat de kwaliteit van dit ruim 5 uur durende avontuur meer vraagtekens dan ove met zich mertuigende duidelijkheid met zich meebrengt.
Vanuit mijn betrokkenheid, interesse en optimisme, ging ik deze dag mee met Maida en een huismoeder. Hij had een afspraak met een psychiator vanwege gedragsproblemen. Nu is hij van binnen een door en door lief ventje, maar door onbekende redenen loopt hij vaak weg van school werd en kan hij erg wisselend gedrag vertonen, vandaar een afspraak bij de psychiator. Eerlijk gezegd was ik verbaasd over de openheid waarmee hier over gesproken werd aangezien daar toch vaak een taboe op heerst. Nu kwam ik al snel tot de conclusie dat hier open over kon worden gesproken omdat deze meneer de psychiator anders te werk gaat dan in Nederland zou gebeuren. Je komt binnen in een kamertje en daar zitten vier mensen, niemand stelt zich voor, iedereen gaat zitten. De huismoeder gooit het dossier op tafel en de psychiator kijkt ongeintereseerd en hoort haar uit over Maina. Wat al een erg interessant begin is; je gaat naar een psychiator als 10-jarig mannetje en hoort dan eerst hoe volwassen over jou praten waarna je na een lange tijd wachten op DE stoel mag gaan zitten en je verhaal mag doen. Ben je een jongen of een meisje wordt gevraagd. Dat is al een lekker begin. Maina, uiteraard compleet ongemakkelijk en verlegen kruipt in zijn schulp en komt niet echt tot een goed antwoord. Uiteraard gebeurd dit allemaal in het Swahili waardoor mijn gevoel van onmacht en frustratie alleen maar werd verstrekt en ik na een lange stilte en nietszeggende blikken van beide partijen besluit mijn mond maar eens open te doen, want wat was er te verliezen: What’s the problem? Do you have a solution yet? Deze vraag werd beantoord met een vraag; wat mijn partij in het verhaal was, was ik de moeder? NO! Ochja, ergens in het dossier stond vermeld dat het om een kindje van Upendo ging, een weeshuis, waar over het algemeen kinderen zonder ouders zitten. Maar goed; verteld dat ik vrijwilliger was en in Nederland docent, dus wel een beetje verstand van kinderen had. Dit maakt indruk, en nu wordt me gevraagd naar mijn idée. Ik beschrijf wat in mijn ogen het probleem is. De huismoeder wordt gevraagd om bevestiging, en nu komt er meer vaart in het verhaal. De uitkomst: medicatie. Want we zijn uiteraard bij een Psychiator, al dacht ik altijd dat ook bij een psychiator de gesprekken nog altijd van hogere kwaliteit moeten zijn dan de medicatie. In dit geval is de oplossing: een pilletje: knalroze: oorzaak: emotional disorder. En klaar is kees, op naar de volgende patient.
Acryl en Olie op Mdf
